Het geweldige leven in Zwolle

Het is knus onder de Peperbus

Een stukje teveel

Waarom is die Thijs Römer toch steeds op televisie? Net zag ik 'm weer eens bij De wereld draait door en dacht: Thijs, jongen, ga toch lekker thuis aardappels schillen ofzo.

Eigenlijk is dit stukje over Thijs Römer er alweer één teveel, ik stop ermee.

posted by: Roy at 18:23 | link | comments (8) |

Dat was even schrikken!

De schrik sloeg me even om het hart bij het lezen van een nieuwskop, maar gelukkig ging het over Hilversum, en niet Zwolle.

posted by: k00s at 17:35 | link | comments (3) |

Haha, een brief!

Je kunt best een mening hebben over een onderwerp waar je van toeten noch blazen van weet, lezen we iedere dag in de Spits en Metro. Ik lees de epistels altijd met buitengewoon veel plezier. Wat dacht u van deze, uit de Spits van gisteren?

In het parlement moeten we in plaats van zitplaatsen toiletten hebben, dan kan de regering die schijt die ze fabriceert per direct afvoeren. (M. Holloway, Den Haag)

posted by: Roy at 09:59 | link | comments (3) |

Proefsubjecten gezocht

Om mijn fortunetelling skills aan te scherpen ben ik op zoek naar testpersonen. Methode: Tarotkaarten. Je kan je hier opgeven.

posted by: Spitse at 06:36 | link | comments (5) |

posted by: ChuckN0rris at 14:16 | link | comments (5) |

The Real Dolly Parton

Ja: dat is even slikken! Het was nep. En dan bedoel ik niet haar lichaam, maar haar zang. En haar steel guitar spel. En de banjo trouwens ook. Het fluitspel, en de piano. De hele mikmak zo ongeveer dus. Behalve haar lichaam. Dat schijnt wel degelijk (deels) echt te zijn...

posted by: ericmunk at 07:51 | link | comments (5) |

LiZ-boekhoek: Het filosofen-elftal

Hoe zou het zijn als je een voetbalelftal zou samenstellen met daarin een aantal van de grootste filosofen uit de geschiedenis? Een idiote gedachte, maar voor de Engelse Tottenham Hotspur-fan en schrijver (in die volgorde) Mark Perryman een volstrekt logische. En wat mij betreft ook, want om een mooiere metafoor voor het leven te vinden dan voetbal moet ik erg, erg lang gaan zoeken. Om het in de woorden van Bill Shankly te zeggen: ‘Some people think that football is a matter of life and death… but actually, its much, much more important than that.’

Medelizzer Marijn bracht me het boekje, als verjaardagscadeau. Omdat je zo’n voorzet niet gemist mag worden,  en natuurlijk omdat het over mijn geliefde sport gaat, ben ik snel aan het lezen geslagen. Een verbazend coherente ploeg heeft Perryman samengesteld: op het eerste gezicht lijkt de gewaagde 4-2-4 opstelling wat uit het lood te staan, maar als je uitgaat van eigen initiatief en balbezit zo gek nog niet. Ik had het persoonlijk wat behoudender gespeeld, maar ach, dat ben ik. De spelers uit het filosofen-elftal waren immers nooit zo ver gekomen als ze alleen maar op veilig hadden gespeeld. Alhoewel: misschien…

Maar goed, door naar de opstelling: In het doel vinden we de Frans-Algerijnse existentialist en verzetsheld Albert Camus, altijd eenzaam op zijn post om de bal uit het net te houden wanneer alle anderen om hem heen faalden. Ach, die tragische grillen van het leven toch. Maar wat er ook gebeurde, Camus zou het probleem altijd frontaal te lijf gaan, wetend dat wijken nooit en te nimmer een aanvaardbare optie zou zijn als sluitpost van de verdediging. Een geboren keeper.

De defensie is geeft trouwens toch al een beetje zo'n je ne sais quoi-gevoel, want deze is zo Frans georienteerd dat je er bijna Gallisch van zou worden. Immers, op de backplaatsen staan twee spelers van Paris Saint Germain: Simone de Beauvoir en Jean Baudrillard, die overigens twee totaal verschillende stijlen vertegenwoordigen. Rechtsback De Beauvoir, de niet in beperkingen gelovende doorbijtster, die ondanks dat ze meestal een natuurlijke keuze was voor de nummer twee, bewees dat spelers in haar positie geen tweede viool hoefde te spelen en haar ploeggenoten altijd aanspoorde tot minder passiviteit, en de flegmatieke linksback Baudrillard, het spreekwoordelijke enfant terrible van elke klassieke verdediging, de meester van de schijnbeweging.

Het anker van de ploeg, de centrumverdediging is Duitstalig en bijzonder complementair. Naast de rauwdouwer Friedrich Nietzsche, het grote talent dat had kunnen meedingen naar internationale eerbewijzen – als hij tenminste voor rede vatbaar was geweest -, vinden we een rustige opbouwer in Ludwig Wittgenstein. Gestoeld op zoveel vertrouwen in het hart van de ploeg kan het resultaat alleen maar positief zijn.

Op het middenveld vinden we twee van de grootste geesten: allereerst natuurlijk spelmaker William Shakespeare, die de bal altijd graag meenam naar de middencirkel om van daaruit het spel te dicteren. Helaas door zijn bravoure en neiging om zo nu en dan op niets gestoelde maar toch hemelbestormende onzin uit te kramen niet de meest betrouwbare factor in het team, dat wel. Maar naast de Chineze Sun Tzu, de generaal die nooit een strijd aanging die hij niet kon winnen mag dat geen probleem zijn. Tegenstanders werder bij tijd en wijlen werkelijk confuusius van (wink wink, knipoog knipoog, vat u hem? con-fuus-ius, haha!).

Duidelijk is dat het team van Perryman behoorlijk gestoeld is uit duo’s die elkaars zwakheden kunnen ondervangen of samen de som van meer dan twee kunnen zijn. Zo staan voorin, in tegenstelling tot wat we van aanvallers wel eens gewend zijn, twee echte teamspelers: centrocampista Umberto Eco, de vindingrijke flipperkastvoetballer, en trequartista Antiono Gramsci, de verfijnde Siciliaanse tacticus.

Zoals in elk romantisch voetbalbeeld, voetballen op de buitenposities de echte vrije geesten. Zoals rechtsbuiten Oscar Wilde, de soms buitensporige individualist. Met zijn anarchistische flair danste de Ier in zijn hoogtijdagen langs de ziedende tackles van zijn tegenspelers. Absoluut niet gegeven met het verlangen om normaal te willen zijn, en wat mij betreft de absolute publiekslieveling van dit team. De altijd relaxte linksbuiten Bob Marley maakt het sterrenelftal compleet. Even werd er nog getwijfeld aan Bob Dylan voor die positie. Bob kon menige verdediging ontregelen, maar omdat zijn metershoge voorzetten vaak toch veel te wensen overlieten viel de keuze van coach Perryman toch op de mystieke improvisator Marley.

Het Filosofen-elftal is een vrolijk hersenspinsel. Een ontmoeting tussen De Wereld van Sofie en Fever Pitch. En als je ondertussen nog tot wat nieuwe inzichten komt, of dat nou met de godsvraag te maken mag hebben of met de vraag hoe je nou langs die rechtshalf van Berkum 6 komt op zaterdag, dan is dat vooral leuk meegenomen.

 

posted by: k00s at 23:42 | link | comments (8) |

Afstoffen

Waarschijnlijk interesseert het niemand om dit te weten, maar ook ik heb mijn oude weblog afgestoft.

posted by: daniel_hoenderdos at 15:41 | link | comments (1) |

posted by: marijn at 13:52 | link | comments (1) |

Vijf minuten concentratie

Mijn probleem is dat ik mij maar maximaal 5 minuten achter elkaar op hetzelfde kan concentreren. Mijn grote talent is dat ik niet meer nodig heb.
(Dit blogje is uiteraard gespeend van ironie.)

posted by: daniel_hoenderdos at 19:31 | link | comments (4) |

Get A Life!

posted by: marijn at 22:19 | link | comments (5) |

Enough about Me, let's talk about Me

De laatste weken ben ik, residerend onder de naam 'Mango', regelmatig te vinden op   'slimmemensengeenstijl' Sargasso. Ik vind het heel interessant wat het allemaal onder mijn aandacht brengt, maar ik vind de comments wat intimiderend. Iedereen lijkt zo veel van alles af te weten... Wat is dit? Laat ik me met mijn hang naar nuance gewoonweg afbluffen door stoere dan wel gefrustreerde mannen met een te grote dan wel te kleine piemel? Of moet ik me er gewoon bij neerleggen dat het mijn intellectuele pet ver te bovengaat en dat ik toch meer een voeler dan een denker ben? Hmm... Mijn leven is een ongoing identiteitscrisis, denk ik wel eens. Het zal wel bij de leeftijd horen.

posted by: marijn at 14:52 | link | comments (2) |

Racisme, xenofobie en zelfbeeld

Kijk naar A Girl Like Me. Het gaat me vooral om het stukje waarin de poppentest van Kenneth B. Clark herhaald wordt. De zwarte psycholoog Clark liet in 1954 zwarte kleuters kiezen tussen een zwarte en witte pop om mee te spelen. Vijftig jaar later blijkt er nog weinig te zijn veranderd. Persoonlijk vind ik het schokkend om te zien hoe jong deze kinderen al een besef van racisme mee hebben gekregen. Wat vinden jullie? Wat zégt dit? Dat de Amerikaanse of Westerse samenleving inherent racistisch is? Dat het slavernijverleden nog steeds doorwerkt? Dat zwarten minder goed worden opgevoed, al dan niet door sociale omstandigheden? Ben benieuwd.

posted by: marijn at 14:30 | link | comments (3) |

mobiel

Nee Maar!

Het is mij, en let op dan heb ik het dus over iemand zonder y chromosoom en de daarbij komende voordelen zoals uitzonderlijke intelligentie en buitengewoon inzicht,  gelukt om een internetverbinding te maken op mijn laptop via mijn mobiel!!
Ahahahahaha
Nu kan ik eindelijk mijn het-huis-niet-meer-uitgaande oma laten zien wat nou dat internet is waar iedereen het over heeft.

Met welke site zal ik vanavond eens beginnen?

 www.koninklijkhuis.nl ofzo

posted by: elies at 13:18 | link | comments (5) |

Racisme en xenofobie part II

Uit een grootscheeps xenofobie-onderzoek van het Hongaarse Tarki-instituut blijkt dat het percentage van de Hongaren dat bang is voor de immigratiestroom vanuit Pirezië het afgelopen jaar gestegen is van 59% naar 68%.

posted by: marijn at 12:35 | link | comments (4) |