Het geweldige leven in Zwolle

Wednesday, 31 October 2007

South Park, LiZ-style

Achtentwintig bekende voetballers in de vorm van South Park-poppetjes. Leuk idee van Voetbal International. De meeste wist ik vrij snel, maar ik mis er nu nog twee. Het gaat om de derde rij, derde kolom (die krullebol) en de vierde rij, eerste kolom (die kale). Wie helpt me?

De naam bij het poppetje boven deze tekst hoeven jullie niet te zoeken. Dat ben ik namelijk zelf. Mooi gelukt he?
Op veler verzoek: zelf ook een poppetje maken? Dat kan hier.

posted by: k00s at 15:19 | link | comments (7) |

Zo maar een zin uit een ANP bericht

>> Oktober is de vierde maand op rij met meest normale weersomstandigheden. <<

STOP DE PERSEN!

posted by: daniel_hoenderdos at 10:16 | link | comments (1) |

Monday, 29 October 2007

Elektropopmaandag

Zelfs als je met elf liefhebbers van alle wonderlijke verschijningsvormen van metal ( trash metal, death metal, heavy metal, black metal, nu metal, power metal, progressive metal, metalcore of wat mij betreft ook metal metal) een weekend gaat fietsen in Zuid-Limburg kun je behoorlijk verrast worden door een liedje. Of misschien juist daardoor. Het werkje dat ik jullie wil laten horen was in elk geval als een koele herfstzonnestraal op een, muzikaal gezien, grimmige dag.

'Ze ziet eruit zoals ze klinkt', was het begeleidende commentaar toen het volgende nummertje werd opgezet. Dat deed mijn oren wel spitsen, zeker in het weinig erotiserende gezelschap van alleen maar kerels in stinkende wielerkleding.

Het muziekje van Chromatics is veelbelovend en Lena Okazaki (wat een naam ook, klinkt als iemand uit een soort Duits-Japans Lebensbornproject) heeft een prettigere stem dan Kate Bush. Wat mij betreft beter dan het orgineel (oei, gevaarlijk om te zeggen): Running Up That Hill. Een fijn maandagochtenddoordroommuziekje.

posted by: k00s at 10:29 | link | comments (2) |

Een rat in je haar

posted by: daniel_hoenderdos at 09:47 | link | comments (1) |

Tuesday, 23 October 2007

Je vangt eens wat op in een lege treincoupé

Meisje 1 tegen meisje 2: Moet ik nou een clitpiercing nemen of niet? Ik twijfel wel, weet je.

posted by: Roy at 15:22 | link | comments (9) |

Sunday, 21 October 2007

Leveninrotterdam.motime.com

De Bijenkorf in Rotterdam heeft een speciale hoek ingericht met spulletjes rondom het thema Nespresso. Nespresso, dat kent u van het reclamefilmpje met George Clooney, de bekende Amerikaanse ER-acteur. Ik was in die koffiecorner (nou ja, corner, het is meer een soort boetiekje met allerhande Nespresso-curiosa) bij wijze van vriendendienst: een kennis moest er wat kopen voor zijn vader of zo. Enfin, ik was bij Nespresso op bezoek. De wereld van Nespresso was tot dan toe voor mij een spreekwoordelijk terra incognita. Natuurlijk, je had van die gekleurde Nespresso-bakjes en het was duur en je had dat filmpje met George Clooney en die meiden, maar daarna hield het ook in rap tempo op met mijn kennis rondom het thema Nespresso. Maar wat bleek? Nespresso is geen koffie en ook geen espresso, noch espresso-extra-ordinaire. Nee, Nespresso in een er-vaaaa-ring. Die ervaring valt het best te ondergaan met aluminium bakjes in een luxe, zwarte cadeaudoos (een stuk of 36 aluminium bakjes in een doos, een aluminium bakje = een kopje koffie, kom daar nog eens om in deze tijd), een Nespresso-apparaat, Nespresso-kopjes met Nespresso-lepeltjes, een Nespresso-dienblad en Nespresso-suikerstaafjes (ja, werkelijk). En overal dat stijlvolle Nespresso-beeldmerk, dat spreekt voor zich. Het werd nog gekker. De aluminium bakjes kunt u bewaren in een kubusjes van plastic (hoppa, weer dertig euro verder). En als u niet zelf de bakjes wilt tillen, koopt u de Nespresso-dispenser voor de prijs van zeventig euro. Een Nespresso-dispenser is een plastic glijbaantje waar de bakjes naar beneden schuiven zodra u de onderste eruit neemt. Ja, zwaartekracht is mooi maar u betaalt er wel veertig euro extra voor bij de marketingboys van Nespresso. En druk dat het er was, in die Nespresso-hoek! Ik maakte aldaar wat vergelijkingen met het Duitse Rijk (marketingdictatuur enzo, dat werk) en toen zei Marjolein dat ik maar even moest kijken bij de badhanddoeken verderop of zo.

posted by: Roy at 11:57 | link | comments (4) |

Thursday, 18 October 2007

Herkenbaar?

Waarom zitten panty's altijd zo superstrak om je middel?? Zelfs bij maat 44 snijden ze in mijn vel! Zijn er meer mensen die genoodzaakt zijn iedere pantyrand open te knippen, om niet gemarteld te worden? Of heeft er iemand een andere tip?

posted by: biska at 10:44 | link | comments (7) |

Tuesday, 16 October 2007

Dames, ken uw limieten

Even wat social guidance voor de dames onder ons.

posted by: daniel_hoenderdos at 13:45 | link | comments (1) |

Saturday, 13 October 2007

da(F)t is handig!

dit is ook héééél leuk gedaan! zie deze link, of 'risky' ( zoals link zo mooi op 'terrible living in zwolle' vertaald wordt) : http://www.youtube.com/watch?v=K2cYWfq--Nw&mode=related&search= in het begin lijkt het misschien een beetje suf maar na ongeveer 1:38 begint de show. en gelukkig is kanye west (die nu een hit met een sample uit het nummer heeft) in velden noch wegen te bekennen. dat was ook niet te doen geweest trouwens..!

posted by: biska at 10:31 | link | comments (2) |

Saturday, 06 October 2007

Hoe vet is deze clip?

posted by: daniel_hoenderdos at 11:38 | link | comments (4) |

Tuesday, 02 October 2007

Saturday 27th of October @ Café Zinnema

web_A4planetterror

posted by: Gerben at 11:35 | link | comments (7) |

What a difference this day makes...

Je hebt van die dagen waarin het leven weer even simpel en eenvoudig lijkt. Vandaag is er zo een. Vanmorgen opgestaan met een moeilijke dag in het vooruitzicht. Zo'n 'ik moet nog zien of het wat wordt-dag'. Toen ik vanmorgen op Windesheim aankwam had ik de eerste confrontatie met een moeilijke ambtenaar al achter de rug en ik was al danig in mineur. Dat ik mijn fietsje moest parkeren op een plek waar maar net genoeg ruimte was voor een multomap maakte het er niet beter op.

Totdat ik gezang hoorde. De stem kwam me bekend voor. Een van de mooiste mannelijke zangstemmen van Nederland. 'Verdomd', dacht ik. 'Dat is ook zo. Het Windesheimse staat vandaag in het teken van de Kunstdriedaagse.' Op naar de hoofdingang waar een ooit zo gelauwerde troubadour zijn stembanden rekt, onderwijl een weke-HSK-homo ontwijkend die net uit bed is gevallen en zich hardop afvraagt waar die zingende docenten nu in een keer vandaan komen. 'Dat is Erwin Nijhoff!', roep ik enthousiast. 'Wie?' 'De zoon van Herman Brood', antwoord ik, wederom een verdwaasde journalist het bos in sturend.

Erwin ziet mij staan en roept tegen zijn compagnon, een iele violist met een gothic-look: 'Hij wil een Springsteen-nummer. Ken je die?'. De gothic-Rieu schudt zijn hoofd en kijkt hem aan met een apatische blik. 'Dit nummer heeft maar drie akkoorden, dat moet toch wel lukken?'. Tegen zoveel logica kan de ambitieuze strijker niet op en een weigering zou natuurlijk lijden tot gezichtsverlies. En dat wil je niet als je net het conservatorium hebt doorlopen. Aldus geschiedde: een Springsteen-riedel op een winderig plein voor een onpersoonlijk hoofdgebouw van een onpersoonlijke leerfabriek.

"Bill Horton was a cautious man of the road..."

Toen brak ik. Gelukkig wist ik nog net op tijd deze foto te maken.