Het geweldige leven in Zwolle

Het is knus onder de Peperbus

PJ Harvey - Stories from the City, Stories from the Sea (2000)

Soms heb je van die ervaringen waarvan je denkt 'die had ik jaren eerder kunnen hebben'. Uitvinden dat 'horeca' staat voor Hotel-Restaurant-Café bijvoorbeeld (vorige maand, dankjewel Paulien Cornelisse). Of Pink Floyd ontdekken, een groep die bij mij jarenlang bekendstond als 'die onbegrijpelijke band van die-plaat-met-dat-prismaglas-in-de-kast-van-mijn-ouders'. Waarom dat dan pas veel later gebeurt is eigenlijk onbegrijpelijk. Zo onbegrijpelijk, dat je dan maar vrij snel stopt met jezelf dat afvragen en je simpelweg richt op je geweldige ontdekking (al was de 'horeca-ervaring' aanzienlijk minder verheffend dan Pink Floyd eens een serieuze draaikans te geven, maar dit terzijde).

Zo kom ik op PJ Harvey. Geen idee waarom ik nog nauwelijks serieus naar mevrouw had geluisterd. Haar 'Stories from the City, Stories from the Sea' (2008) is een plaat om volledig op weg te drijven. Geen benul meer van plaats en tijd. Vier uit vijf sterren bij muziekdatabase allmusic.com, maar dat zegt me niet zoveel. Andere platen van haar scoren duidelijk hoger, maar dat is arbitrair en ik wacht toch nog even om die te gaan ontdekken. Normaal gesproken zou ik dat wel doen bij een artiest, meteen zo'n hele discografie binnenvissen via de torrent en in een marathonsessie alles achter elkaar doordraaien. Ondertussen 'gááááf!!!!' roepend en mijn vrienden bellen om nogmaals 'gááaáf!!!!' te kunnen roepen.

Hoe anders is het deze keer. Van het punkrockerige openingsnummer 'Big Exit', het opruiende 'Kamikaze', een fijn duet met Thom Yorke en en het adembenemende 'We Float'; elke keer weet ze kippenvel te bezorgen en tot op het bot van je lichaam door te dringen, onderweg geen vezel onberoerd rakend. Bij mij tenminste. Het plaatje groeit ook bij elke luisterbeurt. Elke keer klinkt de artieste weer een stukje krachtiger, duidelijker. Kwetsbaarder ook. Maar zeker. Alsof je een nieuwe poes als huisdier hebt. De eerste dagen zit het beestje nog angstig onder het bankstel, daarna begint ze voorzichtig aan het meubilair te ruiken en tenslotte, wanneer ze het vertrouwt, kruipt ze spinnend van genot bij je op schoot. Ja, ik denk dat dat het moet zijn. Polly Jean Harvey is een poes. Ik heb nu al zin in haar andere platen. Maar nu nog niet. Nog niet...

(Het hele album zelf, online, beluisteren? Bij deezer.com vond ik 'm .)

posted by: k00s at 19:37 | link | comments (3) |